Należąca do franciszkanów świątynia wyjątkowo sprzyja zadumie. Kościół przepełniają cisza i spokój, także za sprawą ogrodu oraz muru, które oddzielają to miejsce od świata zewnętrznego. Razem z klasztorem tworzą kompleks budowli sakralnych. Kościół wzniesiono w połowie XVIII w. w stylu barokowym według projektu Pawła Fontany. Po kasacie klasztoru w 1864 r. zamienionego na cerkiew prawosławną pw. Świętej Barbary. Po I wojnie światowej kościół zwrócono reformatom, a w 2009 r. uznany został za Sanktuarium Świętego Antoniego z Padwy. Wystrój wnętrza jest stonowany. Wśród białych i mlecznych barw ścian i naw odznaczają się ozdobne elementy ołtarza głównego. Skupiającym uwagę, położonym powyżej centralnej części ołtarza, akcentem jest witraż z wizerunkiem św. Andrzeja Apostoła. W kościele znajduje się również cenny, koronowany obraz św. Antoniego z drugiej połowy XVII w.
